Αύγουστος στην Πίνδο – Το ταξίδι που κλείνει όμορφα το καλοκαίρι

ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ · ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ DACIA
Αύγουστος στην Πίνδο
Το ταξίδι που κλείνει όμορφα το καλοκαίρι

“Ένα οικογενειακό road trip με σκηνή, τρία παιδιά και ένα Dacia Bigster ως κινούμενο σπίτι — από τη γέφυρα της Κλειδωνιάς και το καταφύγιο της Βωβούσας, ως την Πορτίτσα και τα Μετέωρα.”

Υπάρχει μια συγκεκριμένη μέρα του Αυγούστου —δεν την προσδιορίζεις ποτέ με ακρίβεια, απλώς τη νιώθεις— που το φως στα βουνά αλλάζει χρώμα. Το πράσινο των δασών βαθαίνει, τα βατόμουρα στους θάμνους περνούν από το κόκκινο στο μπορντό, κι ένα ελαφρύ κρύο τη νύχτα σού θυμίζει ότι το καλοκαίρι, όσο κι αν αντιστέκεται, ετοιμάζεται να παραδώσει τη σκυτάλη στο φθινόπωρο. Αυτή είναι η στιγμή που εμείς, στο λ3, διαλέγουμε για το τελευταίο μεγάλο ταξίδι της σεζόν: όχι το ξέγνοιαστο καλοκαίρι της παραλίας, αλλά ένα πιο βαθύ, πιο αργό αντίο — ψηλά, στα βουνά της Πίνδου.

Για ένα τέτοιο ταξίδι, με τρία παιδιά, μια σκηνή που γίνεται το δεύτερο σπίτι μας, και όλα τα μικρά αγαπημένα αντικείμενα που κανένα παιδί δεν ταξιδεύει χωρίς, η βάση είναι μία: χώρος. Χρειάζεσαι ένα αυτοκίνητο ευρύχωρο και άνετο, που να σηκώνει χωρίς άγχος αποσκευές, σκηνή και τέσσερις ανθρώπους μαζί με όλη τους τη διάθεση, και να είναι οργανωμένο ώστε να αλλάζεις τοπίο, νερό και βουνό μέρα παρά μέρα χωρίς να χάνεις ούτε ώρα ούτε κέφι. Το Dacia Bigster ήταν ακριβώς αυτό: το κινούμενο σπίτι μας για δέκα μέρες. Η καμπίνα του, σχεδιασμένη σε «XXL» διαστάσεις, άφηνε στους πίσω επιβάτες —ακόμα και στα ψηλότερα παιδιά— γενναιόδωρο χώρο για κεφάλι και γόνατα, ενώ το πορτμπαγκάζ χώρεσε άνετα όλα μας τα πράγματα, χωρίς το γνωστό παζλ του «πώς θα χωρέσουμε και το τελευταίο τσουβάλι». Ο διζωνικός αυτόματος κλιματισμός κρατούσε την καμπίνα δροσερή στις μεσημεριανές ανηφόρες της Πίνδου, και η ηλεκτροκίνητη πόρτα πορτμπαγκάζ έκανε πιο εύκολο το άνοιγμα με τα χέρια γεμάτα εξοπλισμό κατασκήνωσης.

ΓΈΦΥΡΑ ΚΛΕΙΔΩΝΙΆΣ

Πρώτος σταθμός, η γέφυρα της Κλειδωνιάς, εκεί που ο Βοϊδομάτης κυλάει τιρκουάζ ανάμεσα σε βράχους λευκούς σαν αλεύρι. Σταθήκαμε στην καμάρα της πέτρινης γέφυρας να δούμε τα παιδιά να πηδάνε στα ρηχά, να ουρλιάζουν από το κρύο του νερού και μετά να ζητάνε να ξαναπηδήξουν. Χαζέψαμε τη ροή του ποταμού και κοιμηθήκαμε πλάι στην ηρεμία του τόπου. Το ποτάμι εδώ δεν είναι απλώς τοπίο· είναι η πισίνα μας, το γήπεδο του καλοκαιριού, ο τόπος όπου έμαθαν να πιάνουν με τα χέρια τα μικρά βατραχάκια και να μη φοβούνται πια το κρύο νερό της πηγής.

ΚΑΤΑΦΎΓΙΟ ΒΩΒΟΎΣΑΣ

Τη δεύτερη μέρα ανεβήκαμε στη Βωβούσα, στο ζαγορίσιο χωριό όπου ο Αώος στριφογυρίζει κάτω από μια ακόμη πέτρινη γέφυρα, περικυκλωμένος από μαύρη πεύκη. Κοιμηθήκαμε στη σκηνή, δίπλα στο καταφύγιο, με τα παιδιά να χτίζουν κάστρα στην άκρη του ποταμού με πέτρες και κλαδιά, να φτιάχνουν κρυσφήγετα στο δάσος και να επιστρέφουν το βράδυ με λασπωμένα γόνατα και μάτια γεμάτα ιστορίες. Είδαμε ταινία κάτω από τα αστέρια, σε ένα σεντόνι απλωμένο ανάμεσα σε δύο έλατα — μια από εκείνες τις στιγμές που δεν σχεδιάζεις, απλώς συμβαίνουν όταν έχεις χρόνο και τον σωστό τόπο. Γίνανε μικροί εξερευνητές, κάνανε παρέες ανέμελες “θέλεις να παίξουμε” και ξέγνοιαστα απόλαυσαν -και εμείς μαζί- αυτή την ανεμελιά. Το μεσημέρι υπήρχε συσσίτιο, όλοι γίναμε μία παρέα και μοιραζόμασταν πράγματα, φιλούσαμε τσίλιες για να μπορέσουν οι γονείς να πεταχτούν για μικρή μικρή σιέστα ή βόλτα και τα πρωινά συνήθως ντυνόμασταν όλοι εξερευνητές για να ανακαλύψουμε την περιοχή. Highlight αυτής της εξεραύνησης η Βάλια Σάσα, ένα σημείο του ποταμού Αώου, βόρεια και δυτικά του χωριού, σμιλευμένο ανάμεσα από τη μαύρη πεύκη και τις πλαγιές των βουνών. Το μονοπάτι για να κατέβεις εκεί είναι βατό αν και εν μέρει απότομο, αλλά αξίζει για να ανακαλύψεις αυτόν τον παράδεισο.

ΠΟΡΤΊΤΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΡΆΓΓΙ ΤΗΣ

Στον δρόμο προς τα ανατολικά και με κατεύθυνση τα Γρεβενά, σταματήσαμε στην Πορτίτσα, εκεί που ο Βενέτικος έχει σκάψει ένα στενό, εντυπωσιακό φαράγγι, με κρεμαστές γέφυρες πάνω από πράσινα, βαθιά λιμνία. Τα παιδιά έκαναν καινούργιους φίλους με άλλες οικογένειες που κατασκήνωναν εκεί κοντά, έπιασαν βατράχια στις όχθες, κολύμπησαν σε νερό τόσο διάφανο που έβλεπες κάθε βότσαλο στον πάτο. Το φαράγγι, με τους βράχους του να παίρνουν στο ηλιοβασίλεμα εκείνη τη βαθιά απόχρωση του μπορντό, ήταν ίσως η πιο δραματική εικόνα όλου του ταξιδιού — σαν το βουνό να φορούσε ήδη, λίγο πριν την ώρα του, τα χρώματα του φθινοπώρου. Το σταφύλι που είχαμε πάρει νωρίτερα από τον πλανόδιο μανάβη έκανε το κρύο του λουτρό στα νερά του ποταμού πριν το απολαύσουμε και μας δροσίσει.

ΜΕΤΈΩΡΑ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ

Η επιστροφή μας πέρασε από τα Μετέωρα, όπου οι βράχοι υψώνονται σαν τελευταίος σταθμός ανάμεσα στο βουνό και στον κάμπο, με μοναστήρια αιώνων στη σκιά τους. Στέκεσαι εκεί, με τα παιδιά κουρασμένα αλλά ακόμα γεμάτα ενέργεια δίπλα σου, και νιώθεις πως το ταξίδι έκλεισε έναν κύκλο: από το νερό των ποταμιών στην πέτρα των βράχων, από το ξέγνοιαστο παιχνίδι στη σκηνή στην ησυχία των μοναστηριών. Το καλοκαίρι έκλεισε εκεί, όμορφα, χωρίς βιασύνη.

ΤΟ BIGSTER ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΎΘΗΣΕ ΠΑΝΤΟΎ

Στα περισσότερα χιλιόμετρα της διαδρομής, το Bigster μας ταξίδευε στην έκδοση Mild Hybrid-G 140 — έναν τρικύλινδρο 1.2L turbo κινητήρα με ήπια υβριδική τεχνολογία 48V, που «τρέχει» με δύο καύσιμα, βενζίνη και υγραέριο, εναλλάσσοντάς τα αυτόματα και αθόρυβα μέσα από έναν απλό διακόπτη στο ταμπλό. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται σε δύο ρεζερβουάρ των 50 λίτρων το καθένα και συνολική αυτονομία που αγγίζει τα 1.400 χιλιόμετρα — αρκετή για να πάει κανείς από την Αθήνα στο Ζαγόρι και πίσω χωρίς να ανησυχεί για τα βενζινάδικα των ορεινών χωριών. Η κατανάλωση με υγραέριο μένει σταθερά χαμηλή σε όλη τη διαδρομή, με τη Dacia να μιλά για εξοικονόμηση έως και 40€ σε κάθε γέμισμα και έως 10% χαμηλότερες εκπομπές CO2 σε σχέση με έναν αντίστοιχο βενζινοκινητήρα χωρίς υβριδική υποβοήθηση — κάτι που αισθανθήκαμε κι εμείς, αφού σταματούσαμε για καύσιμο πολύ πιο σπάνια απ’ όσο συνηθίζαμε σε παλαιότερα road trip. Τους 140 ίππους τους διαχειρίζεται ένα εξάρι μηχανικό κιβώτιο, με απόσταση από το έδαφος στα 220 mm — αρκετή για τους χωματόδρομους γύρω από τη Βωβούσα και την Πορτίτσα, χωρίς ποτέ να νιώσουμε ότι το αυτοκίνητο «τα βρίσκει σκούρα». Μέσα στην καμπίνα, το ψηφιακό ταμπλό και η οθόνη πολυμέσων των 10 ιντσών, το ηχοσύστημα Arkamys 3D και τα 7 σημεία στήριξης YouClip κράτησαν οργανωμένα τα gadget και τα μικροαντικείμενα τριών παιδιών, ενώ το ψυχόμενο συρτάρι της κεντρικής κονσόλας ήταν ιδανικό για να κρατάει δροσερό το νερό στις ανηφόρες. Συστήματα όπως το adaptive cruise control, η αναγνώριση πινακίδων και η προειδοποίηση εκτροπής λωρίδας έκαναν τις μεγάλες, κουραστικές μεταβάσεις ανάμεσα σε προορισμούς πιο ήρεμες — πολύτιμο, όταν οδηγείς ώρες με τρία παιδιά στο πίσω κάθισμα.

Στο λ3 πιστεύουμε πως οι πιο πολύτιμες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας δεν χτίζονται σε θεματικά πάρκα, αλλά σε ποτάμια, σε δάση, σε σκηνές που μυρίζουν βρεγμένο καμβά και καπνό από φωτιά. Τα δικά μας τρία παιδιά γύρισαν σπίτι με λασπωμένα παπούτσια, καινούργιους φίλους, ιστορίες για βατράχια που τους ξέφυγαν, για μια ταινία κάτω από τα αστέρια και τις πέτρες που ζωγράφισαν και πούλησαν για να αγοράσουν παγωτό. Ανέμελες μέρες, γεμάτες μικρές περιπέτειες, που έγιναν παιδικές αναμνήσεις μιας ζωής — αυτό ήταν το ταξίδι που έκλεισε το καλοκαίρι μας. Και το Dacia Bigster ήταν εκεί, σε κάθε στροφή της Πίνδου, σαν ένα ακόμη μέλος της παρέας.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ

1. Γέφυρα Κλειδωνιάς, Ζαγόρι — βουτιές στον Βοϊδομάτη
2. Καταφύγιο Βωβούσας — κατασκήνωση δίπλα στον Αώο
3. Πορτίτσα — φαράγγι του Βενέτικου, κρεμαστές γέφυρες
4. Μετέωρα — στάση επιστροφής προς τον κάμπο

Το αυτοκίνητο: Dacia Bigster Mild Hybrid-G 140 — τρικύλινδρος 1.2 turbo με ήπια υβριδική τεχνολογία 48V και διπλό καύσιμο βενζίνη/υγραέριο, 140 ίπποι, αυτονομία έως 1.400+ km, πορτμπαγκάζ 660 λίτρων, «XXL» καμπίνα με άνετο χώρο για πέντε επιβάτες και σκηνή, απόσταση από το έδαφος 220 mm για άνετη κίνηση σε χωματόδρομο — ιδανικό οικογενειακό αυτοκίνητο για μεγάλα road trip με χαμηλό κόστος καυσίμου.