Ενα απο τα καλυτερα roadtrip που μπορεις να κανεις στη ζωη σου
Την πρώτη φορά που έκανα αυτή τη διαδρομή ήταν το 2016. Ήμουν συνοδηγός και θυμάμαι να κοιτάω έξω από το παράθυρο χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Δεν ήταν απλώς μια όμορφη διαδρομή, ήταν από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν να μένεις σιωπηλός και απλώς να κοιτάς.
Τον Δεκέμβριο του 2024, αυτή τη φορά πίσω από το τιμόνι, μόλις τρεις εβδομάδες αφότου είχα αρχίσει να οδηγώ, βρέθηκα να κάνω την πρώτη μου μεγάλη διαδρομή στο βουνό. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, αυτή η διαδρομή έγινε η αγαπημένη μου. Δεν τη βαριέμαι ποτέ, γιατί κάθε φορά που την κάνω κάτι μέσα μου γαληνεύει.
Το roadtrip
Η διαδρομή ξεκινά από Ιωάννινα, ανεβαίνει προς Κόνιτσα, συνεχίζει προς Ελεύθερο και Παλιοσέλι, με την παράκαμψη για Πάδες και στη συνέχεια ανοίγεται προς Βρυσοχώρι και Ηλιοχώρι, την πιο άγρια και ανεπιτήδευτη πλευρά της περιοχής, πριν επιστρέψει ξανά πίσω μέσα από χωριά σταθμούς της ζαγορίσιας αρχιτεκτονικής, όπως το Σκαμνέλι και το Τσεπέλοβο.
Ο δρόμος περνά μέσα από πυκνά πευκοδάση, με τις στροφές να διαδέχονται η μία την άλλη σχεδόν ρυθμικά, σαν να σε τραβάνε όλο και πιο βαθιά μέσα στο τοπίο. Υπάρχουν σημεία όπου το δάσος σε κλείνει από παντού και άλλα όπου, ξαφνικά, ανοίγει ο ορίζοντας και σου αποκαλύπτει αυτό που πραγματικά σε περιμένει.
Η πρωτη στιγμη που αντικρυζεις την Τυμφη
Σηκώνεται μπροστά σου χωρίς προειδοποίηση. Κορυφές κοφτερές, βράχος γυμνός, γραμμές σκληρές. Αν τις πετύχεις χιονισμένες, το τοπίο αλλάζει εντελώς, γίνεται σχεδόν ακίνητο, σαν πίνακας που δεν μετακινείται όσο κι αν τον κοιτάς.
Είναι μια στιγμή που η αναπνοή κόβεται. Οι κορυφές της, απότομες και σχεδόν επιθετικά επιβλητικές, στέκονται σαν φρουροί ενός άλλου κόσμου. Το βλέμμα σου μένει εκεί, χωρίς να ψάχνεις κάτι άλλο.
Παδες, εκει που μενεις λιγο παραπανω
Από τα αγαπημένα μου μέρη για διανυκτέρευση.
Στις Πάδες το πρωί είναι αλλιώς. Ξυπνάς και δεν ακούς τίποτα πέρα από τους ήχους της φύσης και πίνεις τον καφέ σου με θέα το πρώτο φως να πέφτει πάνω στην Τύμφη. Εκεί είναι που έμαθα να ζω πραγματικά αυτές τις στιγμές. Να ζω στο τώρα και να μην χρειάζομαι τίποτα άλλο. Ούτε κινητό, ούτε κουβέντα, ούτε κάτι να γεμίσει τη στιγμή. Απλώς να κάθομαι και να νιώθω ότι αυτό αρκεί.
Ένας από τους λόγους που η περιοχή αυτή έχει μείνει τόσο έντονα μέσα μου είναι και γιατί από το Παλιοσέλι και από τις Πάδες ξεκινούν οι διαδρομές για τη Δρακόλιμνη του Σμόλικα, κάτι που δίνει σε όλο το μέρος μια αίσθηση αρχής, σαν να βρίσκεσαι στην είσοδο για κάτι ακόμα μεγαλύτερο.
-
- Περπατώντας στο δάσος πάνω από Πάδες
-
- Με θέα την Τύμφη στην εκκλησία στην είσοδο του χωριού
-
- Το μονοπάτι προς Δρακόλιμνη του Σμόλικα από το Καταφύγιο στο Παλιοσέλι
Η διαδρομη προς τον καταρρακτη μυλοποταμου
Λίγο έξω από τις Πάδες ξεκινά το μονοπάτι για τον καταρράκτη Μυλοποτάμου. Αφήνεις το αυτοκίνητο και μπαίνεις κατευθείαν μέσα στο δάσος, με το μονοπάτι να κατηφορίζει ομαλά και να σε οδηγεί όλο και πιο κοντά στο ποτάμι.
Στην αρχή δεν βλέπεις ακόμα το νερό, όμως το τοπίο ανοίγει σε σημεία και σου δίνει μικρά “παράθυρα” προς την Τύμφη και τα γύρω βουνά. Περπατάς ανάμεσα σε δέντρα, με φως που περνάει σπασμένο από τα κλαδιά, και ταυτόχρονα ακούς τον ήχο του νερού να σε ακολουθεί.
Στην αρχή χαμηλά, σχεδόν μακριά, μετά όλο και πιο καθαρά, μέχρι που γίνεται ο βασικός ρυθμός της διαδρομής.
Και όταν τελικά φτάνεις, απλώς μένεις. Κάθεσαι σε έναν βράχο, ακούς το νερό και κοιτάς γύρω σου, χωρίς βιασύνη να φύγεις ή να πας κάπου αλλού. Είναι από εκείνα τα σημεία που σε κάνουν να κάθεσαι λίγο παραπάνω απ’ όσο υπολόγιζες.
Βρυσοχωρι, μια σταση που σε κρατα
Στο Βρυσοχώρι, δεν είναι μόνο η θέα, είναι η αίσθηση ότι βρίσκεσαι ακριβώς απέναντι από κάτι πολύ μεγαλύτερο από σένα. Κάθεσαι σε ένα παγκάκι που κοιτάζει κατευθείαν προς την Τύμφη και για ώρα απλώς παρατηρείς, τα σύννεφα που ακουμπάνε τις κορυφές, το φως που αλλάζει συνεχώς, το βουνό που μοιάζει άλλο κάθε λίγα λεπτά.
Δεν υπάρχει βιασύνη, απλώς κάθεσαι και μένεις εκεί.
Απέναντι υψώνεται το ανατολικό τείχος της Τύμφης, με απότομες ορθοπλαγιές, λούκια και σχισμές που δίνουν στο τοπίο μια ένταση που δεν χρειάζεται εξήγηση. Στη μέση ξεχωρίζει η Τσούκα Ρόσσα, που τις πρώτες ώρες της ημέρας παίρνει εκείνο το κόκκινο χρώμα που δικαιολογεί απόλυτα το όνομά της.
Γύρω σου, το νερό είναι παντού, πηγές, ρυάκια και μικρές ροές που διασχίζουν το χωριό και καταλήγουν προς τον Αώο, δίνοντας στο μέρος μια αίσθηση ζωής που δεν σταματά.
Ηλιοχωρι και Μπαλτα Ντι Στριγκα
Το Ηλιοχώρι, χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές της Τύμφης, ανοίγεται προς την κοιλάδα και δίνει την αίσθηση ότι όλα απλώνονται μπροστά σου, χωρίς εμπόδιο.
Από την πλατεία του χωριού ξεκινά ένα εύκολο, καθαρό μονοπάτι που μέσα σε περίπου μισή ώρα σε οδηγεί στους καταρράκτες Μπάλτα ντι Στρίγκα. Η διαδρομή κυλάει ομαλά, περνάς από το γεφύρι του Πέτσου, συνεχίζεις μέσα σε πυκνή βλάστηση και κάπου στη μέση κάνεις σχεδόν αυθόρμητα μια στάση στο ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου πριν συνεχίσεις.
Ο καταρράκτης πέφτει μέσα σε μια φυσική “οβίρα”, μια μικρή λίμνη κρυμμένη ανάμεσα σε βράχια και δέντρα, με το νερό να κατεβαίνει συνεχώς και τον ήχο του να γεμίζει τον χώρο. Το σημείο είναι πιο “κλειστό” σε σχέση με άλλα, πιο άμεσο, πιο έντονο, και σε τραβάει να σταθείς χωρίς να το πολυσκεφτείς.
Το όνομα “Μπάλτα ντι Στρίγκα” σημαίνει στα βλάχικα “η λίμνη της κραυγής”, και συνοδεύεται από έναν παλιό μύθο. Λέγεται πως μια γυναίκα, πέφτοντας από τον καταρράκτη για να δώσει τέλος στη ζωή της, έβγαλε μια κραυγή τόσο δυνατή που ακούστηκε μέχρι το χωριό. Από τότε, το μέρος κράτησε το όνομά της.
Ακόμα κι αν δεν σταθείς στον μύθο, υπάρχει κάτι στο σημείο που σε κάνει να χαμηλώσεις τον τόνο. Η δύναμή του δεν βρίσκεται στο ύψος ή την επιβολή των κορυφών, αλλά σε μια ένταση εσωστρεφή, σχεδόν μυστική, που σε κρατάει εκεί λίγο παραπάνω απ’ όσο είχες υπολογίσει.
Αρβανιτα, ενα ευθραυστο τοπιο
Έξω από το Ηλιοχώρι ξεκινά το μονοπάτι προς τη λίμνη Αρβανίτα.
Πρόκειται για ένα σπάνιο και ιδιαίτερα ευαίσθητο οικοσύστημα και αυτό φαίνεται από την πρώτη στιγμή. Δεν είναι από τα μέρη που πας για να “περάσεις καλά”, αλλά για να κινηθείς πιο ήσυχα και να παρατηρήσεις.
Θέλει σεβασμό και προσοχή. Και ίσως αυτό είναι που το κάνει ακόμα πιο ξεχωριστό.
Η επιστροφη
Η επιστροφή δεν είναι απλώς ο δρόμος πίσω.
Κατεβαίνοντας προς το Ζαγόρι, το τοπίο αλλάζει ξανά ρυθμό. Ο δρόμος σε βγάζει μέσα από χωριά όπως το Σκαμνέλι και το Τσεπέλοβο, με τα πέτρινα σπίτια, τα καλντερίμια, τον ήχο των βημάτων που αντηχεί πάνω στην πέτρα και εκείνη την αίσθηση ότι ο χρόνος εδώ κυλάει αλλιώς, πιο αργά, χωρίς βιασύνη.
Κάπου στη διαδρομή περνάς και από το γεφύρι του Κόκκορου. Σταματάς σχεδόν μηχανικά, όχι γιατί το είχες στο πρόγραμμα, αλλά γιατί το σημείο σε τραβάει να κατέβεις, να το περπατήσεις, να το δεις από κοντά. Είναι από εκείνες τις μικρές στάσεις που δεν τις υπολογίζεις, αλλά τελικά σου μένουν.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η διαδρομή δεν τελειώνει πραγματικά όταν φτάνεις πίσω.
Γιατι αυτο το roadtrip θα σου μεινει
Αυτό το roadtrip δεν το θυμάσαι σαν μια γραμμή στον χάρτη.
Το θυμάσαι σε κομμάτια.
Τη στιγμή που άνοιξε ο δρόμος και είδες την Τύμφη.
Τον καφέ το πρωί στις Πάδες.
Τον ήχο του νερού πριν φανεί ο καταρράκτης.
Το παγκάκι στο Βρυσοχώρι με τα σύννεφα να αλλάζουν το τοπίο.
Δεν υπάρχει μία στιγμή. Είναι όλες μαζί.
Είτε είσαι άνθρωπος της ορειβασίας, είτε σου αρέσει να εξερευνάς χωριά, είτε απλώς θέλεις να είσαι πίσω από ένα τιμόνι και να γράφεις χιλιόμετρα, ένα είναι σίγουρο, αυτή η διαδρομή θα σου μείνει.
Όχι μόνο για τη θέα ή τα σημεία που θα δεις, αλλά για τον τρόπο που σε κάνει να σταματάς και να κοιτάς γύρω σου.
Είναι η απόδειξη ότι η άγρια πλευρά της Ηπείρου δεν είναι απλώς ένας προορισμός, αλλά ένα συναίσθημα που παγώνει τον χρόνο και σε τοποθετεί ακριβώς εκεί που ανήκεις: στη φύση.
*It is forbidden to republish/ use photographic material or any part of the article without the author’s consent.
Κείμενο © λ3 by Myrto Lampri
Φωτογραφία © λ3 by Myrto Lampri
#lovenlivelife
You may also like
5 ημέρες στα Τζουμέρκα: Ένα οδοιπορικό με στάσεις, διαδρομές και έναν διαφορετικό ρυθμό ταξιδιού
Ένα πενταήμερο οδοιπορικό στα Τζουμέρκα με στάσεις, δι
Πού να μείνεις για σκι στην Ελλάδα: χωριά-βάσεις δίπλα στις πίστες
Φεύγουμε για το βουνό, για στιγμές με χιόνι, τζάκι και χ
