Δρακόλιμνη Τύμφης: Δεν θα ξεχάσεις ποτέ την πρώτη φορά
Ολοι πανε για την φωτογραφια. Αλλα αυτο δεν ειναι το σημαντικο.
Η Δρακόλιμνη Τύμφης είναι ένα από εκείνα τα μέρη που ακούς για χρόνια πριν τελικά πας. Κάποιος σου λέει για τα άλογα, κάποιος άλλος για την ανάβαση, κάποιος τρίτος για την ησυχία. Και κάποια στιγμή, αποφασίζεις και η ανάβαση γίνεται πραγματικότητα.
Θα σταθείς μπροστά στη λίμνη, θα δεις τα άλογα να κινούνται ήρεμα στο βάθος, θα νιώσεις για λίγο ότι βρίσκεσαι κάπου μακριά από όλα και θα πεις μέσα σου «οκ, άξιζε».
Αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό.
Γιατί το πραγματικό κομμάτι όταν επισκέπτεσαι τη Δρακόλιμνη Τύμφης δεν συμβαίνει εκεί πάνω, στη στιγμή που φτάνεις. Συμβαίνει μετά. Στην επιστροφή. Όταν κατεβαίνεις, όταν γυρνάς σπίτι και ξαναμπαίνεις στον ρυθμό σου.
Πέρασες ώρες χωρίς ειδοποιήσεις, χωρίς οθόνες, χωρίς να πρέπει να απαντήσεις σε κανέναν. Και όταν γυρίζεις, κάτι δεν κουμπώνει το ίδιο.
Και δεν γυρνάς ακριβώς ο ίδιος.
-
- Η Δρακόλιμνη Τύμφης τέλος του καλοκαιριού
-
- Με θέα την λίμνη και την κορυφή Γκαμήλα
-
- Τα ελεύθερα άλογα της Τύμφης
Η πρωτη φορα που σταματησα να τρεχω
Η πρώτη φορά που ανέβηκα στη Δρακόλιμνη Τύμφης, το καλοκαίρι του 2020, ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβα πόσο πολύ είχα συνηθίσει να ζω μέσα στο μυαλό μου. Σε μια διαρκή ένταση, σαν να έπρεπε πάντα να είμαι έτοιμη για το επόμενο που θα συμβεί.
Όταν ζεις έτσι, η ηρεμία δεν σου φαίνεται φυσική. Σου φαίνεται σχεδόν ξένη.
Χρειαζόμουν κάτι που να με βγάλει πραγματικά έξω από αυτό που αποκαλώ “matrix”. Και η Δρακόλιμνη, χωρίς να το ξέρω τότε, έγινε αυτό ακριβώς. Δεν άλλαξε η ζωή μου από τη μία μέρα στην άλλη. Μπήκε όμως ένας σπόρος.
Ότι υπάρχει κι άλλος ρυθμός. Και ότι μπορώ να τον ακολουθήσω.
Και με τα χρόνια, αυτό έγινε κάτι πολύ πιο βαθύ.
-
- Λίγο πριν φτάσουμε στο καταφύγιο
-
- Πάντα παρέα με κάποιο σκυλί
-
- Φτάνοντας στο καταφύγιο, Ιούνιος 2020
Ανεξάρτητα από την εποχή που θα έρθεις εδώ, η φύση δίνει εικόνες που δύσκολα περιγράφονται.
Η ματιά αγκαλιάζει την απεραντοσύνη του τοπίου, σταματάει στις δύο κορφές της Γκαμήλας (τα “τσεκούρια”), συνεχίζει στις κορυφογραμμές του Πλόσκου, στέκεται στον όγκο της Αστράκας, περνάει από τα αλπικά λιβάδια της Τύμφης και, κάπως, καταλήγει να ηρεμεί στη λίμνη.
Αν όμως έπρεπε να διαλέξεις μια στιγμή, θα έλεγα τέλη Μαΐου. Τότε το βουνό είναι ζωντανό με πράσινο, λουλούδια και λίγο χιόνι ακόμα στις κορυφές.
Η διαδρομη και τι αφηνεις πισω σου καθως ανεβαινεις
Δεν θα σου πω ότι η διαδρομή είναι εύκολη. Αλλά θα σου πω ότι από τα πρώτα κιόλας μέτρα νιώθεις ότι αφήνεις κάτι πίσω.
Η ανάβαση ξεκινάει από το Μικρό Πάπιγκο και το μονοπάτι είναι καλοσχηματισμένο, ανεβαίνει σταθερά περνώντας από βρύσες με νερό (η Αβραγόνιος, η Αντάλκη και πιο ψηλά η Τράφος και η Κρούνα). Οι πρώτες έχουν σχεδόν πάντα νερό, αλλά όσο προχωράει το καλοκαίρι οι πιο ψηλές αρχίζουν να στερεύουν.
Στην αρχή κινείσαι μέσα σε σκιά, με δέντρα γύρω σου και μια αίσθηση δροσιάς που σε ακολουθεί όσο ανεβαίνεις. Σταδιακά το τοπίο ανοίγει και οι όγκοι της Τύμφης αρχίζουν να εμφανίζονται μπροστά σου. Δεξιά σου υψώνονται οι εντυπωσιακές ορθοπλαγιές της Αστράκας, οι λεγόμενοι Πύργοι της Αστράκας (ή Πύργοι του Παπίγκου), που όσο ανεβαίνεις γίνονται όλο και πιο επιβλητικοί.
Σε περίπου τρεις ώρες φτάνεις στο καταφύγιο της Αστράκας, στα 1.950 μέτρα. Είναι ένα σημείο-σταθμός, όχι μόνο για ξεκούραση, αλλά γιατί από εκεί και μετά το τοπίο αλλάζει χαρακτήρα.
Κατηφορίζεις προς τη Λάκκα Τσουμάνη, ένα μικρό οροπέδιο με εποχικές λίμνες, και μετά ξεκινάς ξανά την ανάβαση.
Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να συγχρονίζεσαι. Στην αρχή σκέφτεσαι ακόμα. Μετά απλώς περπατάς. Και κάποια στιγμή σταματάς να βιάζεσαι να φτάσεις.
Η λιμνη, ο μυθος και η σιωπη που δεν περιμενες
Η Δρακόλιμνη βρίσκεται στα 2.050 μέτρα, βορειοδυτικά της κορυφής Πλόσκος, και είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές αλπικές λίμνες της Ελλάδας. Το νερό της παραμένει όλο τον χρόνο, κάτι που οφείλεται τόσο στην παγετωνική της προέλευση όσο και στον φλύσχη, ένα πέτρωμα που λειτουργεί σαν φυσικό φράγμα.
Ο μύθος λέει πως εδώ ζούσε ένας δράκος που πολεμούσε με τον δράκο της Δρακόλιμνης του Σμόλικα και πετούσαν ο ένας στον άλλον πέτρες. Αν κοιτάξεις το τοπίο γύρω σου, με λίγη φαντασία, σχεδόν το πιστεύεις.
Αλλά η πραγματική δύναμη του μέρους δεν είναι στον μύθο. Είναι στην ησυχία του. Γύρω σου το τοπίο ανοίγει και το βουνό δείχνει τον πραγματικό του όγκο. Όσο κοιτάς, τόσο νιώθεις πόσο μικρός είσαι μέσα σε αυτό.
Το μεσημερι που ημουν απλως εγω
Από την πρώτη φορά που πήγα, έχω επιστρέψει αρκετές φορές. Κι όμως, θυμάμαι πολύ καθαρά ένα συγκεκριμένο μεσημέρι.
Ήμουν στη λίμνη μόνη μου, με ένα σκυλί που με είχε ακολουθήσει και τα ελεύθερα άλογα να βόσκουν λίγο πιο πέρα. Ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μου, ο αέρας φυσούσε απαλά και το σώμα μου, κουρασμένο από την ανάβαση, άρχισε σιγά σιγά να αφήνεται. Όχι απότομα. Σαν να κατέβαζε ταχύτητα μετά από καιρό.
Το σκυλί ξάπλωσε στα πόδια μου και αποκοιμήθηκε. Τα άλογα στέκονταν ήρεμα, πλήρως εναρμονισμένα με το τοπίο.
Τράβηξα μερικές φωτογραφίες. Όχι για να αποδείξω πως ήμουν εκεί, αλλά για να θυμάμαι πώς ένιωσα.
Η φύση έχει αυτό το μαγικό: να σε ξεγυμνώνει από κάθε ρόλο. Εκεί πάνω δεν ήμουν «η Μυρτώ που δουλεύει», ούτε «η Μυρτώ που πρέπει να απαντήσει σε όλα». Ήμουν απλώς εγώ.
Και είναι ένα τόσο έντονο συναίσθημα, που ακόμη και τώρα αρκεί να κλείσω τα μάτια για να επιστρέψω εκεί.
Πως να εισαι εκει και γιατι εχει σημασια
Η Δρακόλιμνη Τύμφης δεν είναι απλώς ένας προορισμός. Είναι ένα ζωντανό, ευαίσθητο οικοσύστημα που υπάρχει εκεί πολύ πριν φτάσουμε εμείς και, ιδανικά, θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά.
Το νερό της δεν ανανεώνεται όπως νομίζουμε. Μια απλή κίνηση, όπως το μπάνιο, μπορεί να διαταράξει αυτή την ισορροπία και να επηρεάσει άμεσα τους τρίτωνες που ζουν εκεί, αυτά τα μικρά “δρακάκια” που κάνουν τη λίμνη αυτό που είναι. Η κατασκήνωση, τα ίχνη που αφήνουμε, ακόμα και κάτι που φαίνεται μικρό, συσσωρεύεται σε ένα περιβάλλον που δεν έχει τον τρόπο να επανέλθει εύκολα.
Αν έκανες όλη αυτή τη διαδρομή για να το δεις, αξίζει να κάνεις και κάτι για να μείνει έτσι. Πάρε μαζί σου ό,τι έφερες. Και αν μπορείς, πάρε και κάτι που άφησε κάποιος άλλος.
Αυτά τα μέρη δεν είναι δεδομένα. Και το αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν έτσι δεν εξαρτάται από “κάποιους”. Εξαρτάται από εμάς.
Θυμήσου:
Όχι μπάνιο στη λίμνη
Όχι κατασκήνωση γύρω της
Πάρε τα σκουπίδια σου μαζί σου και αν μπορείς πάρε και αυτά που άφησαν άλλοι
*It is forbidden to republish/ use photographic material or any part of the article without the author’s consent.
Κείμενο © λ3 by Myrto Lampri
Φωτογραφία © λ3 by Myrto Lampri & Amalia Lampri
#lovenlivelife
You may also like
Ποιο είναι το ταξίδι που έκανε re define την έννοια της εμπειρικής φιλοξενίας;
🍃Υπάρχουν συναντήσεις που είναι κομβικές και εμπειρί
