9 Χρόνια Lamda3: άνθρωποι, τόποι και στιγμές

Εννέα χρόνια γεμάτα ανθρώπους που εμπνέουν, διαδρομές που ανοίγουν ορίζοντες και στιγμές που, όσο κι αν περνά ο καιρός, συνεχίζουν να κατοικούν μέσα μας. Αυτή είναι η ιστορία του Lamda3, μιας κοινότητας που γεννήθηκε από την ανάγκη για δημιουργία και εξελίχθηκε σε κάτι βαθύτερο: σε έναν ζωντανό οργανισμό ιδεών, συνεργασίας και μοιράσματος.

Με αφορμή το κλείσιμο αυτού του 9ου κεφαλαίου, γεμάτο «δρόμους» που έχουμε περπατήσει μεταφορικά και κυριολεκτικά, αλλά και την έναρξη του ενός νέου κεφαλαίου, επιλέξαμε να γιορτάσουμε με έναν τρόπο που τρέφει τη δική μας ψυχή. Με φως φυσικό που διαπερνά τα κλαδιά των δέντρων, με καλή παρέα και φίλους, με μουσική, φαγητό και χαρά, μα πάνω από όλα κοντά στη φύση.

Μαζί με το μ. Artisan Water ταξιδέψαμε στα Καλάβρυτα, σε έναν τόπο που γνωρίζει καλά τον ρυθμό της απλότητας και τη ζεστασιά των ανθρώπων. Η απόδρασή μας είχε σχεδιαστεί πάνω στο ανάγλυφο του τόπου και την ανάγκη για έμπνευση που εκεί «έξω» βρίσκεται παντού γύρω μας. Κάπως έτσι, ανάμεσα σε γέλια, ποτήρια κρασιού και το άρωμα του βουνού, ξεκίνησε το δικό μας Lamda3 Weekend στα Καλάβρυτα, μια γιορτή για όσα ζήσαμε, αλλά κυρίως για όσα συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε.

Το δικό μας καταφύγιο

Το ταξίδι μας στα Καλάβρυτα ξεκίνησε με έναν προορισμό που από μόνος του υποσχόταν όσα θα ακολουθούσαν: το Orias Guesthouse & Farm. Ήταν το δικό μας ορμητήριο, το σημείο από όπου όλα θα ξεκινούσαν και ταυτόχρονα ο τόπος όπου ο χρόνος θα επιβράδυνε. Με αέρα καθαρό, ήχους αληθινούς και μεράκι που διακρίνεται σε κάθε γωνιά, αυτός ο ξενώνας φτιαγμένος με τρόπο εναρμονισμένο με το τοπίο θα αποτελέσει το δικό μας καταφύγιο.

Είναι αυτό το επιμελώς ατημέλητο, να εκείνο που χαρακτηρίζει τη φύση, μια ομορφιά δίχως ανάγκη να εντυπωσιάσει. Αυτό συναντά κανείς εδώ. Στην αυλή απλώνεται ένας μικρός κόσμος: μποστάνι με φρέσκα λαχανικά, κορμοί δέντρων που γίνονται καθίσματα γύρω από τη φωτιά, αιώρες κάτω από τη σκιά, ξυλόφουρνοι που ανάβουν κάθε τόσο και γίνονται αφορμή για παρέα.

Στο βάθος απλώνεται η φάρμα. Οι ήχοι από τα τέσσερα γαϊδουράκια, τις κοτούλες και το γάβγισμα του Σίφη – του ενός από τα δύο σκυλάκια του ξενώνα μπλέκονται με τα νιαουρίσματα της πορτοκαλί γάτας που έχει γίνει η μασκότ του χώρου. Είναι όλα μέρος του Orias, σαν να έχουν αναλάβει προσωπικά να καλωσορίζουν τους επισκέπτες. Στο κέντρο της αυλής βρίσκεται το σπιτάκι όπου σερβίρεται το πρωινό και τα πιάτα της ημέρας. Το τζάκι εκεί είναι πάντα αναμμένο, σκορπίζοντας μυρωδιές από φρέσκο ψωμί, βότανα και καφέ.

Τα δωμάτια ακολουθούν την ίδια αισθητική: πέτρα, ξύλο, γήινα χρώματα. Λεπτομέρειες που δείχνουν φροντίδα — χειροποίητα αντικείμενα, αποξηραμένα λουλούδια, μυρωδιά από καθαρά σεντόνια, μικρές πινελιές διακόσμησης, και ένα μπαλκονάκι που βλέπει τον Χελμό και σε προσκαλεί κάθε πρωί να τον αντικρύσεις.

Το φαγητό είναι εμπειρία από μόνο του. Όλα σπιτικά, μαγειρεμένα με απλότητα και αγάπη. Στο κουτάκι των δικών μου γαστρονομικών αναμνήσεων ιδιαίτερη θέση έχει η μαρμελάδα βερίκοκο από τον μπουφέ του πρωινού ενώ η σούπα λαχανικών έγινε συνώνυμη με τη θαλπωρή του ξενώνα.

Και, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιους γεμάτους αγάπη τόπους, πίσω από όλα αυτά βρίσκονται άνθρωποι. Οικοδεσπότες που δίχως λόγια, δείχνουν τη φιλοξενία τους. Είναι άνθρωποι που μεταφράζουν την αγάπη τους για τη φύση σε κάθε λεπτομέρεια του χώρου. Έτσι το Orias μοιάζει σαν αληθινό σπίτι, ένα μέρος για πραγματική αποσύνδεση, που σου θυμίζει πόσο όμορφη μπορεί να είναι η απλότητα όταν είναι αληθινή.

Η πρώτη μέρα – κρασί, ιστορίες και διαδρομές

Το πρωινό της πρώτης μας μέρας ήταν αφιερωμένο στο κρασί. Επισκεφθήκαμε το Μέγα Σπήλαιο, ένα οινοποιείο με βαθιές ρίζες στην ιστορία του τόπου. Κτισμένο πάνω από το φαράγγι του Βουραϊκού, τυλιγμένο από βουνά, βράχια και αέρα που μυρίζει ρετσίνι και άμπελο. Μάθαμε πως οι αμπελώνες του υπήρξαν κάποτε μετόχι της μονής και πως η οινοποιία συνεχίζει μέχρι σήμερα με σεβασμό στις παραδόσεις και στη γη που τους τρέφει. Η γευσιγνωσία που ακολούθησε αποκάλυψε ένα ροζέ κρασί με ισορροπία και χαρακτήρα – δροσερό, κομψό, με γεύση που έμενε. Κάθε κρασί που γευτήκαμε έδειχνε τη φροντίδα ανθρώπων που αγαπούν αυτό που κάνουν.

Στον δρόμο της επιστροφής κάναμε στάσεις σε μικρούς παραγωγούς. Μας κέρασαν μέλι ελάτης βανίλια και ρακόμελο, μιλώντας για την αγάπη που χρειάζεται για να ζεις και να δημιουργείς σε τέτοιο τόπο. Το μεσημέρι μας βρήκε στο Πλανητέρο, ανάμεσα σε πλατάνια και τρεχούμενα νερά. Ένα δάσος γεμάτο ζωή που ξετυλίγεται σε κάθε βήμα, μέσα από το φως και τους ήχους της φύσης. Στο εστιατόριο Aroanides, το γεύμα ήταν πραγματική εμπειρία: τοπικά προϊόντα, γεύσεις καθαρές, πιάτα που τιμούν την πρώτη ύλη. Ξεχωρίσαμε τα τυροπιτάκια με τρούφα, τραγανά, αρωματικά και τόσο νόστιμα που κανείς δεν έμεινε μονάχα σε ένα.

Μετά το φαγητό, οι ιδιοκτήτες, μαζί με τον μυλωνά του χωριού μας ξενάγησαν στον τόπο τους. Μας μίλησαν για την ιστορία και μας έδειξαν σημεία που μοιάζουν να έχουν μείνει έξω από τον χρόνο: τη νεροτριβή που λειτουργεί ακόμα, και τον παλιό νερόμυλο και το πεστροφείο – αποδείξεις πως αυτός ο τρόπος ζωής παραμένει ζωντανός. Φεύγοντας λάβαμε και αναμνηστικό ένα δώρο που μύριζε σαν τούτο τον τόπο: μέλι, τσάι του βουνού και γλυκό λικέρ.

Η δεύτερη μέρα – Ζαχλωρού και γιορτή

Το επόμενο πρωί ξεκίνησε με μια διαφορετική εμπειρία. Στον κήπο του Orias, κάτω από τον ήλιο που μόλις ανέβαινε, η Μαρίνα μάς καθοδήγησε σε μια μικρή συνεδρία απόλυτης αποσύνδεσης. Οι αναπνοές, γνωστές ως Pranayama, χαλάρωσαν σώμα και νου, θέτοντάς τα σε απόλυτο συγχρονισμό με τον ρυθμό της φύσης γύρω μας. Μετά τη γιόγκα, ακολουθήσαμε τον πρωινό μπουφέ απολαμβάνοντας χρώματα και γεύσεις: ζεστό ψωμί, σπιτική μαρμελάδα και μυρωδικά από το μποστάνι.

Η μέρα συνεχίστηκε στη Ζαχλωρού, ακολουθώντας τη διαδρομή του οδοντωτού. Οι ράγες ξεδιπλώνονταν ανάμεσα στα βράχια και στα πλατάνια, άλλοτε κοντά στον ποταμό και άλλοτε πάνω από το νερό. Με το φως να αλλάζει χρώμα όσο περνούσε η μέρα, η βόλτα μας δίχως αληθινό προορισμό ήταν γεμάτη καθαρότητα που μόνο το βουνό προσφέρει.

Το απόγευμα, επιστρέψαμε στο Orias Guesthouse & Farm για τη μεγάλη γιορτή των 9 χρόνων του Lamda3. Η φωτιά είχε ήδη ανάψει στην αυλή, ο χώρος ήταν στολισμένος λιτά και όμορφα, με φώτα και χαμόγελα παντού. Η Αλκμήνη με την μπάντα της έδιναν ρυθμό στη βραδιά, και ο ήχος τους απλωνόταν στο σκοτάδι της νύχτας, ενώ τα ποτήρια γέμιζαν ξανά και ξανά. Το φαγητό έγινε η αφορμή να μαζευτούμε όλοι γύρω από τα τραπέζια, να γελάσουμε, να μοιραστούμε ιστορίες, να θυμηθούμε ταξίδια, μικρά και μεγάλα βήματα αυτών των χρόνων.

Ήταν μια βραδιά γεμάτη ζεστασιά, ανθρώπους που δημιουργούν, ταξιδεύουν και μοιράζονται την ίδια αγάπη για τη φύση. Και κάπως έτσι, χωρίς επίσημους λόγους ή παρουσιάσεις, καταλάβαμε όλοι τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα 9 χρόνια: άνθρωποι, κοινότητα, έμπνευση.